سیلیس

اندازه گیری سیلیس موجود در آب

ویال ساخته شده به منظور تعیین سیلیس موجود در آب و فاضلاب می باشد. که به طور کلی در نتیجه واکنش سیلیس با یکی از حالت های کاتیونی فلز مولیبیدن می باشد.

اهمیت و کاربرد اندازه گیری سیلیس

سیلیس حدود 28 درصد لیتوسفر را تشکیل داده و در کنار اکسیژن فراوان ترین عنصر است. بصورت اکسید در شکل کریستالی مثلاً در کوارتز و در ترکیب با دیگر اکسیدها و فلزات در انواع سیلیسات ها موجود می باشد و حتی بصورت آمورف (بدون شکل، بی نظم) نیز وجود دارد. سیلیس فراوان ترین عنصر در سنگ های آذرین و عنصر اصلی در تمامی سنگ ها به جز کربنات ها می باشد. ماده اصلی دو اتمی ها بوده اما تا به حال ثابت نشده که نقشی اساسی در ساختار فرایندهای اشکال مرتبه بالاتر از حیات داشته باشد.

سیلیس بصورت جزئی در آب حل می شود. حضور بخش زیادی از سیلیس در آب های طبیعی در اثر تخریب تدریجی مواد معدنی حاوی سیلیس در آب است. نوع و ترکیب مواد حاوی سیلیس در آب و مقدار pH آب عوامل اصلی کنترل کننده برای انحلال پذیری و شکل سیلیس در محلول نهایی است. سیلیس ممکن است بصورت ذرات معلق به شکل کلوئیدی یا در محلول نیز وجود داشته باشد. ممکن است مونومری یا پلیمری باشد. در محلول می تواند به شکل اسید سیلیسیک یا یون سیلیسات وجود داشته باشد بسته به اینکه مقدار pH‌چقدر است. محتوای سیلیس آب های طبیعی معمولاً بین 5 تا 25 میلی گرم بر لیتر است اگرچه غلظت های بیش از 100 میلی گرم بر لیتر هم در برخی نواحی یافت می شود.

غلظت سیلیس یک عامل مهم در برخی تجهیزات صنعتی مانند تولید بخار یا سیستم های آب خنک کن می باشد. تحت شرایط معین، سیلیس باعث تشکیل سیلیکات بر روی پره های قسمت فشار بالای توربین بخار شده و مشکل ساز می شود. در سیستم های آب خنک کن، وقتی که سیلیس از حدود انحلال پذیری فراتر رود باعث تشکیل رسوب خواهد شد. بصورت معکوس، ممکن است از سیلیس به عنوان ماده شیمیایی مفید در برخی سیستم ها مانند کنترل خوردگی استفاده شود. برداشتن و حذف سیلیس معمولاً با تبادل یون، تقطیر، اسمز معکوس یا شتاب دهی انجام می شود که معمولاً با استفاده از ترکیبات منیزیم در یک فرایند نرم کردن آهک بصورت گرم یا سرد صورت می پذیرد.