اکسیژن محلول

اندازه گیری اکسیژن محلول در آب

محدوده

این ویال جهت تعیین سریع اکسیژن محلول سطح پایین (<1000 میکروگرم در لیتر) در میعانات بخار چرخه حرارتی، آب خوراک (تغذیه) دیگ بخار خنک کننده، آب دیگ بخار و آب دیونیزه گاززدایی را پوشش می دهد. مقایسه کننده های رنگ، تخمین غلظت های 0 تا 1000 میکروگرم / لیتر ( (ppb) اکسیژن را مجاز می دانند.

این روش آزمون ممکن است برای درجه های الکترونیکی ، درجه دارویی و سایر آبهای با خلوص بالا قابل استفاده باشد ، اگرچه در این مطالعه مشترک به این موارد پرداخته نشده است.

همچنین برای استفاده در سایت های تصفیه فاضلاب به روش لجن فعال در مخازن هوادهی، مراکز پروش آبزیان جهت بهینه سازی میزان اکسیژن محلول حوضچه ها و همچنین تخمین میزان اکسیژن محلول منابع آبی رودخانه و سد در رنج غلظتی 1 تا 10 میلیگرم بر لیتر (ppm) انجام پذیر می باشد.

اهمیت و کاربرد

اکسیژن محلول در چرخه های خاص دیگ بخار و بخار مضر است زیرا ممکن است باعث خوردگی شود. غلظت های بالاتر از 10 میکروگرم در لیتر در بسیاری از سیستم های دیگ بخار فشار بالا قابل قبول نیست. کارایی حذف اکسیژن محلول از آب خوراک دیگ بخار با استفاده از روش های شیمیایی یا مکانیکی یا هر دو ، با اندازه گیری غلظت قبل و بعد از فرآیند تعیین می شود. این اندازه گیری همچنین برای بررسی نشت هوا در سیستم دیگ بخار انجام می شود.

روش تصفیه اکسیژن برای کاهش خوردگی دیگ بخار نیاز به تزریق اکسیژن به آب خوراک دیگ دارد. سطح اکسیژن حاصل برای اهداف کنترل تحت نظر قرار می گیرد.

همچنین بهینه سازی میزان اکسیژن محلول در سیستم تصفیه فاضلاب های بهداشتی و صنعتی به روش لجن فعال در مخازن هوادهی بایستی در حد مجاز 1 تا 3 میلیگرم بر لیتر در نظر گرفته شود.

در مراکز پرورش آبزیان بسته کنترل اکسیژن محلول مهمترین پارامتر در نگهداری و تکثیر ماکیان می باشد. همچنین یکی از مهمترین شاخص های آلودگی منابع آبی حضور اکسیژن محلول می باشد بدین معنی که چنانچه اکسیژن محلول در رودخانه و یا سد ها کاهش یابد نشانه ای از حضور و یا نشت فاضلاب می باشد وحضور اکسیژن محلول در آب شرایط مناسب برای رشد ماکیان را داشته که خود نشانه ای از تمیزی آب می باشد.